خرید بازی Capcom Fighting Evolution PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Capcom Fighting Evolution PS2

Capcom Fighting Jam که در ایالات متحده با نام Capcom Fighting Evolution منتشر شد، یک بازی ویدیویی مبارزه‌ای متقاطع در سال ۲۰۰۴ است که توسط Capcom توسعه و منتشر شد. این بازی در ابتدا برای دستگاه‌های آرکید روی سخت‌افزار Namco System 246 منتشر شد و سپس برای پلی‌استیشن ۲ و ایکس‌باکس نیز پورت شد.

به نظر می رسد که Capcom Fighting Evolution ممکن است آخرین جنگنده دو بعدی از Capcom  باشد که نوعی تلفیقی نیست. این به دو دلیل ناامید کننده است. اولاً، چیزی به من می‌گوید که اگر واقعاً یک Street Fighter 4 زیبا و متعادل را منتشر کنند، می‌توانند حداقل اندکی این ژانر را احیا کنند. دوم اینکه، Fighting Evolution  دقیقاً بهترین راه برای پایان دادن به میراث نیست. پتانسیل این بازی خیره کننده است، اما محصول نهایی عجولانه و ارزان به نظر می رسد.

گیم پلی بازی Capcom Fighting Evolution پلی استیشن 2

فرض  Capcom Fighting Evolution ساده است. دسته ای از شخصیت ها را از بازی های مختلف کپکام انتخاب کنید و آنها را به صورت مربع قرار دهید. خواننده دقیق بدون شک به این نکته اشاره خواهد کرد که این به نظر بسیار شبیه فرضیه پشت سر عناوین "Versus" کپکام است، اگرچه در واقع آنها تا حدودی متفاوت هستند. 

بازی‌های «Versus» عمدتاً بر نمایش «بهترین‌ها» از شرکت و سپس قرار دادن آن‌ها در یک موتور رزمی کارآمد متمرکز هستند. به همین دلیل است که فهرست‌ها گاهی اوقات پر از شخصیت‌های بازی غیر مبارزه‌ای می‌شوند (یعنی جنگنده‌های مارول در مقابل کپکام 2 مگامن)، یا اینکه چرا شخصیت‌های Street Fighter همیشه بر اساس نسخه‌های آلفا 3 خود هستند. 

هدف این است که همه این شخصیت های بسیار منحصر به فرد را زیر یک سقف قرار دهید و همه آنها را منسجم نگه دارید، نه تلاش برای کشف پیچیدگی های سیستم های رزمی مختلف. این امر تا زمان ایجاد بازی‌های Capcom vs SNK ظاهر نمی‌شود، و بدیهی است که Fighting Evolution  از اینجا سرچشمه می‌گیرد.

مفهوم این است که با قرار دادن شخصیت‌ها و سیستم‌های جنگی از پنج سری مختلف در مقابل یکدیگر، روی بسیاری از بازی‌های مبارزه‌ای مختلف Capcom تمرکز عمیق‌تری داشته باشیم. این بدان معناست که شخصیت های Street Fighter 2 (مانند Ryu و Guile) ساده و قوی هستند (اما فاقد توانایی هستند)، در حالی که مبارزان Street Fighter 3 می توانند از حملات EX  استفاده کنند. 

ایده مبارزه با بسیاری از شخصیت ها و سیستم های مختلف ایده جالبی است، به خصوص اگر در نظر داشته باشید که دو سری از سری های ارائه شده در این بازی (Darkstalkers و Red Earth) تا حد زیادی برای بازیکنان آمریکایی ناشناخته هستند. متأسفانه، Capcom فقط تلاش کافی برای Fighting Evolution انجام نداد تا واقعاً از این مفهوم استفاده کند و از برخی از اشتباهات گذشته خود درس نگرفت.

اول از همه، ما فهرست را داریم. Capcom Fighting Evolution دارای مبارزانی از Street Fighter 2، SF3، SF Alpha، Darkstalkers  و Red Earth است. لیست شخصیت های بالقوه این استخر خیره کننده است، اما ما از هر بازی چهار نفر دریافت می کنیم. بله فقط چهار حالا اگر به آن فکر کنید، مجموع 20 مبارز می‌شود، و وقتی اینگرید (شخصیت جدیدی که مانند آتنا SNK بازی می‌کند)، رئیس و شین آکوما خوب قدیمی را وارد می‌کنید، ترکیب به 23 نفر می‌رسد. 

دقیقاً بزرگ‌ترین نیست. لیست، اما کم خونی هم نیست. پس چرا من شاکی هستم؟ من فقط می توانم یک نقل قول مبهم از لیزا سیمپسون در حال گوش دادن به یک ویولن برقی جمع آوری کنم: "به نت هایی که او می نوازد گوش ندهید، بلکه به نت هایی که او نمی نوازد گوش دهید."

هر چه بیشتر به ترکیب خیره شوید، بیشتر می بینید که چقدر کم است. ما ریو داریم اما کن نداریم. چارلی یا آدون وجود ندارد. در همین حال، بلوک SF3 دارای Chun – Li در آن است (علیرغم اینکه فقط در آخرین نسخه آن سری قرار دارد، در مقایسه با هر نسخه SF2)، و از بین تمام شخصیت‌های اصلی بازی مذکور، Urien  را به موارد مورد علاقه مانند Hugo یا ایبوکی. 

من نمی گویم که ما به فهرست 50+ MvC2 نیاز داریم، اما نیمی از لذت این نوع بازی، تطبیق برخی از بازی های مورد علاقه شما از هر سری با یکدیگر است، که وقتی 80 درصد احتمال وجود دارد که شخصیت وجود داشته باشد، آسان نیست. در بازی نیست هی، ساگات در یکی از پس‌زمینه‌ها ایستاده است... کاش می‌توانستم از او استفاده کنم!

دوم، مانند CVS2، گرد هم آوردن همه این سبک ها به این معنی است که آنها باید چیزی را در ترجمه از دست بدهند. به عنوان مثال، کاراکترهای SF2 لیست حرکت یا آمار اصلی خود را ندارند (به جز Guile ظاهرا). شخصیت‌های SF3 و Darkstalkers برخی کنسل‌ها و سوپرها را نیز از دست داده‌اند. 

بدیهی است که این تغییرات برای حفظ تعادل بازی اعمال شده اند (مثلاً آسیب سنتی SF2 باعث می شود هرکسی را از بین ببرد، اما انجام این کار در برابر دشمنان پیچیده تر از بازی های دیگر دشوار خواهد بود). با این حال هنوز سطوح بالایی وجود دارند که برخی از شخصیت‌ها را در سطوح بالاتر بازی بی‌استفاده می‌کنند و شخصیت‌هایی مانند هاوزر (که تقریباً نیمی از صفحه را پر می‌کند) هنوز با بقیه بازیگران خوب نمی‌شوند.

 همچنین ممکن است مجبور شوید یک شخصیت مورد علاقه را فقط برای این بازی دوباره یاد بگیرید، که هدف از گردآوری همه این سبک ها را شکست می دهد، زیرا بهترین استراتژی های هر بازی ممکن است دیگر کارساز نباشند.

اگر هر شخصیت در ابتدا شخصیت خوبی بود، پس نسخه CFE هر کدام یک قوطی آبجو است. این که چقدر شما را آزار می دهد به این بستگی دارد که چقدر بازی های مبارزه ای خود را جدی می گیرید. اگر واقعاً به شمارش فریم‌ها و کنسل‌های فوق‌العاده اهمیتی نمی‌دهید، احتمالاً در حین بازی متوجه هیچ مشکل اساسی در تعادل نخواهید شد. 

با این حال، در حالی که من شخصاً در این ژانر استاد نیستم، معتقدم که اگر بازی همچنان سطوح مختلف داشته باشد و تغییراتی در مبارزات ایجاد کند، ممکن است تعادل را رها کرده و مسیر MvC2 را طی کنید. همه چیز را به ما بدهید جز سینک آشپزخانه. همان مسائل را اما با تنوع بیشتر به ارمغان می آورد. من ادعاهایی شنیده ام که احتمالاً اندازه فهرست عمدی بوده است تا از عدم تعادل وحشتناکی بازی جلوگیری شود. من فکر می کنم آنها در Capcom فقط تنبل بودند.

گرافیک و صداگذاری بازی Capcom Fighting Evolution پی اس 2

وقتی به ویژگی‌های موجود در Capcom Fighting Evolution نگاهی بیندازید، از این موضوع بیشتر پشتیبانی می‌شود. بلکه باید به فقدان چنین چیزهایی اشاره کنم. وقتی می گویم این بی بند و بارترین بازی مبارزه ای است که در این نسل دیده ام، شوخی نمی کنم. تنها گزینه های شما آرکید، در مقابل، تمرین و گزینه ها هستند. 

جهنم، حتی بندر Mark of the Wolves هم حمله خونین و یک گالری هنری داشت. منوها و رابط کاربری در جنگ تقریباً به طور کامل از Capcom vs SNK 2 حذف شده اند (همانطور که بیشتر جلوه های ویژه در بازی وجود دارد) و موسیقی به طرز شگفت انگیزی عمومی است که من فقط می توانم آهنگ مسخره ای را که در صفحه انتخاب شخصیت پخش می شود به خاطر بسپارم.

در مورد پس زمینه، آنها به طور کلی ضربه می زنند یا از دست می دهند. تعداد زیادی از آنها وجود ندارد، و بیشتر آنها به سبکی عجیب، تیره و آبرنگ کشیده شده اند که یا از آن متنفر هستید یا از آن لذت خواهید برد. شخصاً، بسیاری از پس‌زمینه‌ها را کمی یادآور پیش‌زمینه‌های بازی‌های قبلی کپکام می‌دانم، اگرچه مثل همیشه مراحلی را که در خیابان‌ها انجام می‌شود دوست دارم.

به طور کلی، به نظر می رسد که حداقل مقدار کار در این بازی انجام شده است. تنها چیزی که در مورد آن از راه دور اصلی است، ویژگی تیم است. شما باید برای هر نبرد دو مبارز انتخاب کنید و قبل از هر دور می توانید انتخاب کنید که با کدام یک مبارزه کنید. این نوع سیستم به بازیکن آزادی زیادی می دهد. آن‌ها می‌توانند کل بازی را مستقیماً با یک شخصیت بازی کنند، یا می‌توانند کمی تغییر کنند تا همه چیز را با هم مخلوط کنند. به علاوه لازم نیست نگران حذف شخصیت های خود در هنگام شکست باشید، مانند بازی King of Fighters.

جمع بندی

به راحتی ناامید کننده ترین بخش Capcom Fighting Evolution این است که علیرغم این که کار عجولانه ای است، هنوز هم می تواند سرگرم کننده باشد که یک ریو ساده و بیهوده را انتخاب کنید و از آن همه شخصیت های آلفا شلواری فانتزی استفاده کنید یا یک کار جدید را امتحان کنید. 

چهره ای مثل جده یا لئو این فقط باعث می‌شود بفهمم که اگر عشق و مراقبت بیشتری به آن داده می‌شد، چقدر بازی بهتر می‌شد. در حالی که CFE ممکن است نشانه هایی از Capcom در مقابل SNK 2  بگیرد، اما در اجرا بیشتر شبیه CVS1 است. یک ایده خوب که فقط ضعیف اجرا شده است.

اگر دنباله‌ای با مبارزات دوگانه، چند قفل قدیمی‌تر و نمایش واضح‌تر وجود داشت، ما برنده قطعی خواهیم بود. به هر حال، اگر خیابان فایتر 4 را به ما نمی دهند، حداقل یک استخوان برای ما هواداران بیاندازید.

 با این حال، احتمال وقوع چنین اتفاقی بسیار اندک است، و از آنجایی که وجود دارد، من نمی‌توانم این بازی را به کسی توصیه کنم، مگر اینکه بقیه کتابخانه PS2 Capcom را مطالعه کرده باشید و به دنبال چیزهای بیشتری باشید. در حالی که دیدن کاهش دوبعدی در ایالات متحده غم انگیز است، اگر این تکامل ژانر باشد، بهتر است انتخاب طبیعی مسیر خود را طی کند.